En dan wordt het ineens toch een jongetje

February 4, 2017

 

Er komt bij ons een kindje bij.

Wij zijn: mijn man Patrick, 38 jaar. Werkbegeleider/leermeester bij een meubelmakerij waar hij o.a. met mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt van oude meubels mooie dingen maakt. Onze dochter: Linde van 6, eigenzinnig en lief, wil niet groter worden. En ik: Jo-Anne, 38 jaar, vrouwencoach.

 

Laat ik voorop stellen dat we heel blij en dankbaar zijn met dit mensje, dit wondertje. Zo bijzonder dat ik dit heel bewust en nog een keer mag ervaren en dat de grote wens van ons meisje in vervulling gaat. Ze schreef in vele vriendenboekjes bij “Wat wil je later worden: Grote zus”. 

 

We hadden hier thuis een voorgevoel, misschien wel een voorkeur. Een meisje. Waarom? Grote zus wilde een kleine zus, we hebben een meisje dus voelden we ons “meisjesouders”. Ook dacht ik dat mijn man en ik zo anders dachten over de opvoeding van een jongen dat me dat lastig leek met nagellak en prinsessenjurken en dat jongens ook gevoelig mogen zijn, emoties mogen tonen.

 

Onze dochter wilde graag weten wat het zou worden. Ook praktisch leek het prettig en dus na wat wikken en wegen besloten we bij de 20 weken echo het geslacht te vragen. Onze dochter wilde niet mee maar had wel een plan. “Jullie gaan naar de echo en ik ga bij oma spelen, als jullie het weten dan wil ik taartjes met roze of blauw erin verstopt en dan is het een verassing! Dan nodigen we iedereen uit en wordt het echt een feest, is dat geen leuk plan?!” Aldus dochterlief. Niet helemaal ons ding en dus werd het een heel klein feestje met oma en een lief nichtje. Mijn man en ik bakten cakejes met een verassing erin.

Het werd een meisje, natuurlijk......Het klopte, zo moest het zijn, dit paste

 

En toen …

7 weken later, een groeiecho. “weet u wat het wordt?” vroeg de echoscopiste.

“Ja, een meisje” was uiteraard mijn antwoord.

Ze begon met de echo en zei: ”je zei toch een meisje?”.

“Uhhh ja”.

“Nou dit wordt echt een jongen hoor”!

“Niet? Echt? Serieus? O ja, ik zie het al!” En ik lachte maar was niet vrolijk

“Goh, je gaat er goed mee om gelukkig”, hoorde ik de echoscopiste nog zeggen.

 

Kortsluiting in mijn systeem de dagen erna, heel bizar. Je weet dat het niet belangrijk is, je krijgt een gezond kindje en toch was ik zo van slag. Ik heb het er allemaal uitgegooid bij mijn man: “Ik vind jongens stom, ik wil met jou geen jongen opvoeden, een jongetje mag best op ballet, ik wil geen jongetje!” Dat luchtte op maar toen voelde ik me heel schuldig naar dit kleine mensje in mijn buik. Ik wees hem af en dat was niet wat ik wilde. Het had een weekje nodig om te zakken en ik heb er in die week veel tijd ingestoken om aandacht te hebben voor mijn gevoelens en deze te onderzoeken. Ook heb ik alle meisjes spullen uitgezocht en naar het 2e hands winkeltje gebracht, dit werkte heel therapeutisch.

Ik heb het goedgemaakt, uitgelegd aan dit kleine mensje en mijn buik heel vaak vastgehouden en gestreeld. “Je bent heel welkom lieve jongen, lief mensje!” Onvoorwaardelijk!

 

Ik krijg een zoon, hoera!

Mijn man vind het prima als hij op ballet wil en onze dochter zei: “het maakt mij eigenlijk niks uit, ik vind het allebei leuk”.

Heerlijk hoe alles anders blijkt te zijn dan je dacht!

 

Verassingen van het leven!

 

 

 

 

 

Please reload

Laatste berichten
Recente berichten
Please reload

Volg me op:
  • Facebook Basic Square
  • LinkedIn Social Icon

I'm busy working on my blog posts. Watch this space!

Please reload

Jo-Anne van de Bor
Vossenstraat 8
3817 WH Amersfoort
M 06 - 165 15 471
joannevandebor@gmail.com

© 2015. Jo-Anne van de Bor,

kvk nummer 66093805